Heling is een reis die toewijding vergt.

Onderzoek, verschillende methoden en therapeutische interventies zijn allemaal belangrijk, maar in de kern is het hetgeen wat je nodig hebt: toewijding. Het is onbegrijpelijk en magisch. Het vereist van ons dat we onze ziel ontmoeten, dat we het dragen en zien. Dat het zich veilig mag voelen en dat het wordt ondersteund totdat we onze weg terug naar onszelf vinden.

Die vorm van wederkerigheid is nodig bij iedereen die we uitkiezen en toevertrouwen om ons te helpen met helen. In dit blogartikel wil ik een stukje van mijn eigen helingreis delen in de hoop dat het je zal helpen om je eigen menselijkheid, kwetsbaarheid, liefde, verwondering, pijn en levendigheid in de mijne te zien.

Je bent nooit alleen, lief mens. We zijn allemaal zoveel meer hetzelfde dan verschillend. En we helpen elkaar eigenlijk om thuis te komen.

Afgelopen jaar was voor mij een rouw jaar en een gek jaar waarin ik nieuwe delen van mezelf tegenkwam, nieuwe gebeurtenissen omhoog kwamen die ik zo’n lange tijd had onderdrukt en een jaar waarin ik de liefde leerde kennen en delen met een partner.

Er zijn dingen die alleen in een relatie kunnen worden geheeld. Of dat nu met een therapeut is, je ouders/zorgverleners, je partner, je liefde…

Ik heb 29 jaar van mijn leven gewacht om te ervaren wat we allemaal zouden moeten krijgen op het moment dat ik hier aankwam: onvoorwaardelijke liefde, pure verbondenheid, volledig omarmd en gekozen worden. En dat is wat ik nu ervaar in mijn relatie.

En dit triggerde mij ontzettend in het rouwen om alles wat ik niet heb gehad en alle pijn en verdriet die ik heb ervaren toen ik zo de behoefte had om gezien, gehoord en gekozen te worden.

Daarnaast miste ik mijn moeder meer dan ooit tevoren de afgelopen maanden.

Ik zeg vaak dat rouw de prachtige uitdrukking is van zo intens liefhebben dat onze harten niets anders kunnen dan verlangen naar datgene wat we niet langer kunnen aanraken, horen en zien. En de grootsheid van die rouw komt altijd overeen met de grootsheid van onze liefde. Dus eer ik deze grote rouw die ik de afgelopen tijd heb gevoeld.

De rouw om mijn moeder, de rouw om wat ik nooit heb gekregen en de liefde die ik nu mag ontvangen van mijn vriend. Ik heb nooit zo’n grote liefde gekend.

Het ding met helen is dat we niet altijd willen dat we ons goed voelen. We willen ons vrij voelen. We willen vrede voelen. We willen ons veilig genoeg voelen om ons hart te openen voor alles wat het universum voor ons in petto heeft, of dat nu de diepte van liefde is of de diepte van het verliezen van die moederlijke liefde.

In het jaar dat mijn moeder overleed, ben ik vervuld van zoveel pijn, verwondering, liefde en de meest prachtige dankbaarheid dat mijn heling me in staat heeft gesteld om aanwezig te zijn bij dit alles. Als ik niet zo ver zou zijn geweest in mijn helingproces dan zou ik alles hebben onderdrukt, weggerend zijn van mijn pijn, er niet over hebben gesproken en alle emoties niet door hebben gevoeld. Maar dit is nu anders…

Dat is mogelijk voor ons allemaal en het is mijn grootste wens voor jou.

Ik heb een groot deel van mijn rouwverhaal gedeeld op Instagram, maar mocht je dat niet mee hebben gekregen: vorig jaar werd mijn moeder gediagnosticeerd met kanker en 3 weken later overleed ze. Ik had daarvoor een paar jaar afstand genomen van haar en 2 maanden voordat ze overleed hadden we besloten weer meer tot elkaar te komen… en dit is heel pijnlijk. We konden in de 3 weken dat ze overleed niet meer praten, niet meer delen en geen gesprekken meer voeren of de ‘waarom’, de ‘wat als’, het gemis, het verleden.

Maar sinds mijn moeder is overleden, voel ik een meer intense band met haar dan ooit tevoren.

Dood is leven. Het is niet niets. Ik hoop dat deze intieme ervaring je daaraan herinnert. Degenen van wie je houdt, zijn hier vlakbij. Alsof we niet echt weggaan maar juist eerder thuiskomen zodra we overlijden.

Toen mijn moeder overleed vroeg ik haar of ze terug zou kunnen komen als een vlinder, en dit jaar zijn er nog nooit zoveel vlinders bij mij geweest dan ooit tevoren. En niet alleen bij mij, maar toen ik voor het eerst mijn vriend ontmoette, stuurde hij van te voren een foto van zijn pet, waar een grote vlinder op zat en hij zei: ‘’Deze reist al de halve dag met mij mee, het is niet van me af te slaan.’’

Het zijn de momenten dat ik eenzaamheid voel, en dat ik verdrietig of overweldigd wordt door trauma-symptomen. Op die momenten zet ik een playlist op shuffle en de nummers van mijn moeder worden afgespeeld. Alsof ze wil zeggen: ‘Je bent niet alleen.’

Mijn diepste wens is dat wat ik heb gedeeld, je herinnert dat je niet alleen bent. Dat mijn rouw, liefde, kwetsbaarheid en spirituele ervaring je ondersteunen om in contact te komen met die delen van jezelf. 

We worden allemaal gedragen en geliefd, lief mens. En ik ben zo blij om hier op deze planeet te wandelen op hetzelfde moment als jij.

Als laatste wil ik je op het hart drukken dat ik helemaal oké ben terwijl ik nog steeds doorga met het verwerken en het rouwen. Met mezelf leren openstellen in een relatie. Het kan en mag naast elkaar bestaan.

Ik ben in het hier en nu. Ik neem meer tijd om te vertragen, zacht te zijn voor mezelf, mijn spirituele verbinding te verdiepen en te schrijven. Mijn dagelijkse somatische oefeningen zorgen ervoor dat ik grond in mijn lichaam en mezelf door het oncomfortabele kan dragen als dit nodig is.

Dit zijn allemaal manieren om een deel van die rouw op een lichamelijke manier te verwerken. Er zijn geen tijdschema’s voor heling en rouw, en het ziet er voor elk van ons anders uit. Dus waar je nu ook bent, lief mens, weet dat het precies goed is zoals het is. 

Een aantal tips voor rouwen:

  • Niemand weet beter waar jij behoefte aan hebt dan jij, en jouw behoeften zijn niet gek, raar of te veel.
  • Mocht je aan het begin van dat je iemand verliest weinig voelen, of het idee hebben dat je meer zou moeten voelen, is dit niet gek. Je zit in overleving en je zenuwstelsel + brein beschermt jou van de overweldiging van de pijn van verlies.
  • Mocht je na een paar maanden of een jaar opeens veel voelen; logisch. Je komt uit de overleving. En je merkt opeens op dat er iemand echt niet meer terugkomt.
  • Praat, deel. Het is oké om je ruimte in te nemen, en je bent nooit teveel.
  • Vraag om hulp van een therapeut of een coach, dit kan je zo ondersteunen in dit proces.
  • Praat over degene die je hebt verloren, dit helpt je met het verwerken en het verbinden.
  • Schrijf over degene die je hebt verloren. Wat mis je? Wat vond je fijn om samen te doen? Wat had je graag nog willen zeggen?

Vind je het fijn om vaker dit soort artikelen van mij te lezen? Om vaker vragen van mij te ontvangen die jou verder helpen in jouw helingreis? Schrijf je dan in voor mijn maandelijkse newsletter, waarin ik openlijk deel over mijn helingsreis.